Een addertje onder het gras (deel 3)

Wat deed ik nu eigenlijk?

Best veel: budgetteren, verzinnen, uitzoeken, tekenen, excel bestanden maken en bijhouden, vegen, koffie maken, broodjes smeren, poetsen, delegeren, vegen, pingelen, inkopen, bestellen, verven, meten, zoeken op Marktplaats, weer vegen, Asbest platen in stukken hakken en bevochtigen, bitjes van de boor zoeken, lijstjes maken, en ik was het addertje onder het gras….

cof

Dit soort lijsten hingen overal. Want ik ben gek op doorstrepen. Deze hangt nog steeds in de garage….want nog niet alles is rood doorstreept.

Ik denk dat iedereen die me nog niet zo goed kon, na deze verbouwing zal omschrijven als een leergierige, lekker koffie makende, humoristische, graag poetsende vrouw die weet wat ze wil. LEES: vreselijk eigenwijze, constant controlerende, in de weg staande en poetsende vrouw die wat ze in haar hoofd heeft nog niet in haar kont heeft, en dit probeert te maskeren met lekkere cappuccino’s met smaakjes en grappige opmerkingen!

Ja het leven met mij is niet altijd makkelijk. Specialist of niet, als je in mijn toekomstige huis werkt wil ik weten wat je doet en waarom. Ik controleer en meet alles na. En als het niet wordt zoals ik in mijn hoofd heb omdat het niet anders kan, dan probeer ik die teleurstelling niet te laten merken maar spreekt mijn gezicht boekdelen. Over hoe mijn gezicht eruit ziet als het niet wordt zoals ik in gedachten heb omdat iets mis gaat of iemand anders denkt dat het zo moet, wil ik hier niet opschrijven. Je kunt immers geblokkeerd worden op WordPress.

DSCN3187

Richard wilde de stalen balk volledig weggewerkt hebben. Toen ik even wat drinken ging halen in ons oude huis zag ik een streep zonlicht die er echt niet hoorde te zijn. Bleek hij al bij de buren te zitten. Gelukkig was het nog ons huis op dat moment.

Het enige waar ik me niet mee bemoeit heb was het plaatsen van de stalen balk in de achtergevel. Ik heb me door een vriendin laten masseren en net zo lang gewacht tot het erin zat. Zelfs ik besefte toen al dat het niet handig zou zijn om daar tussen te lopen, kreetjes te slaken ( kan ook als schreeuwen worden omschreven) als ik dacht dat het mis ging en constant vragend of ze zeker wisten dat het zo moest omdat ik het allemaal wel raar vond uitzien.

Ook aan de stukadoor kon ik zien dat hij me liever zag gaan dan komen. Maar dat gevoel wuifde ik snel weg. Ik zag hem meer zitten en eten, dan werken. Ik geloof dat ik na een halve dag al gevraagd heb of het wel op tijd af kwam. Toen had hij alleen nog maar muren voor gestreken en de waterpas geïnstalleerd, en moest hij het hele huis nog stuken. Toen ik na een paar dagen hem eens op omfloerste wijze en met heerlijke cappuccino in de hand, duidelijk maakte dat hij wel veel at op een dag snapte hij de hint en legde me fijntjes uit dat hij steeds moest wachten zodat de lagen konden drogen en hij het kon afwerken. Ik had beter een tutorial ‘hoe stuc je een muur?’ kunnen kijken om mij deze afgang te besparen.

DSCN3252

Onze stukadoor was een pietje precies maar heeft vakwerk geleverd. Maar wat had hij vaak ‘pauze’ zeg.

Hoe vaak ik de opmerking; ”Luister Eef. Ik ben van het technische gedeelte en jij bent van de inrichting!” heb gehoord is niet meer te tellen.

Elke dag was ik present met pinpas, telefoon en autosleutels. Soms kon ik op 1 avond 3 keer naar de bouwmarkt omdat er een bochtje mistte, de schroeven net op waren of de bitjes voor de boor weer kwijt waren en niet binnen 3 minuten boven water kwamen. Achteraf denk ik dat ik ook redelijk vaak naar de bouwmarkt werd gestuurd omdat zogenaamd de schroeven op waren, maar ze eigenlijk van me af wilden.

De Karwei en Hornbach zijn mijn favoriete bouwmarkten en laten ze daar nu ook leuke dingen hebben voor in huis. Dus elke keer nam ik weer een nieuw kleurenstaal mee of liep ik de rij met kussens af, dromend over welke ik zou kopen als het eindelijk af was en ik los kon gaan en duurde zo’n bezoekje soms iets langer dan verwacht en hoorde ik daar niemand over klagen Van de schroeven die we over hebben en het geld wat die gekost hebben, had ik best nog een leuk ladekastje kunnen scoren, maar ik denk dat Richard beseft dat die kosten maken nodig waren om nog ongestoord te kunnen werken en nu niet met het zoveelste ladekastje opgescheept te zitten.

IMG_20161115_202616

Draden uit dozen trekken en vasthouden. Dat mocht ik wel.

Ongeveer 3 weken voor de einddatum vroeg hij ineens op een avond waarom ik er eigenlijk elke avond was. Steunend op de bezem, met de lelijkste schoenen ter wereld (met stalen neuzen natuurlijk) en mijn eeuwige werkhandschoenen aan om mijn nagels te beschermen, zei ik verbaasd: “ Om je lekker gezelschap te houden schat.” “Je zit me verdomme al 3 maanden op de vingers te kijken. Je bemoeit je met alles en denkt alles beter te weten en ondertussen maak je nog eens extra stof omdat je constant met die bezem in de weer bent. Ga naar de buren, ik zorg dat alles goed komt.”

Bam! Die kwam binnen. Ik droop af naar het buurhuis om gek te worden omdat ik niet in de gaten had wat ze aan het doen waren. En zo kwam 15 december 2016 steeds dichterbij. En zo verhuisden we met een bovenverdieping die af was en een benedenverdieping die een afwerkvloer, keuken en toilet mistte.

Maar uiteindelijk kwam alles goed.

DSCN3320

De dag van de verhuizing. Maar het kwam goed.

Deel 1 en 2 lezen:Het gras is groener bij de buren… (deel 1)

Wordt gras groener bij de buren? (deel2)

Wordt gras groener bij de buren? (deel2)

De bloemen stonden te stralen op de tafel, het dekbedovertrek was nog nat maar dat versterkte alleen maar de heerlijke  geur van wasverzachter, elk raam was streep loos schoon en elke accessoire was met beleid neergezet. En toen kwam ik erachter dat ik de appeltaart was vergeten te bakken. Al om 8.00 uur begonnen met poetsen zodat alles spik en span zou zijn als om 15.00 uur de eerste kijkers zouden komen en om 14.45 uur erachter komen dat ik de appeltaart nog niet gebakken had. Dan maar geen appeltaart.

De makelaar stond voor de deur. Het zweet liep met straaltjes langs mijn rug en de makelaar schrok van mijn rood aangelopen gezicht. Omdat er zoveel animo voor ons huis was zouden we om de paar dagen diverse mensen de kans geven om een half uur ons huis te bezichtigen en terwijl ik met de katten bij de buren ging zitten kwam het eerste stel binnen.

Luciastraat56Slaapkmr1

Onze slaapkamer was pas voorzien van een DIY achterwand. Inmiddels genieten onze buren hier al bijna 2 jaar van.

Binnen een paar uur hadden we het eerste bod, de volgende morgen een tweede en een aanvraag voor een 2de bezichtiging. Ik maakte de keuze wie naast ons mocht komen wonen en in 6 dagen tijd was alles rond. Alle voorwaarden werden geaccepteerd, ze nam alles over wat ik nog wilde verkopen en ik kreeg een lieve nieuwe buuf. Het 3de huis  wat ik in mijn leven bij de eerste bezichtiging verkocht. Je zou er bijna je werk van maken.

Als je denkt dat de hypotheekverstrekker toen toeschietelijker werd dan had je het mis. Ze bleven zeuren. Het bedrag wat we wilde was volgens hun bij lange na niet genoeg voor wat we wilde doen en  het kon daarom ook nooit zo zijn dat het huis na de verbouwing een bepaalde waarde opbracht. Maar na 10 weken gaven ze eindelijk akkoord. Op 3 september 2016 werden wij eigenaar van het slechtst onderhouden huis van de straat. Jippie!!

IMG_20160923_085527

Het huis met de lelijkste voordeur van Nederland was ineens van ons.

DSCN3097

Deze keuken werd geplaatst op 3 september 1976. Wij kochten het huis 3 september 2016.

We hadden 3,5 maand de tijd om alles te doen. Het dak vernieuwen en isoleren, een      30 m2 aanbouw realiseren, ramen vergroten en alle kozijnen vernieuwen, het vernieuwen van alle elektriciteit en verwarming, vergroten van de badkamer, alle plafonds voorzien van stucplaten, elke muur en plafond laten stuken en nog heel veel meer. Maar eerst konden we slopen. Heel veel slopen!

DSCN3108

Al deze aanbouwen braken we af en ook de complete achtergevel ging weg. In eerste instantie alleen de achtergevel van de benedenverdieping maar door een klein foutje zakte de achtergevel bij de bovenverdieping ook volledig in.

Alle houten schrootjes  en plastic plafonds werden verwijderd, vele vierkante meters asbest werden afgevoerd, muren en gevels werden neergehaald. De eerste muurtjes gooiden we in de kruipruimte zodat de houten vloer weg kon. Daarna bestelden we bijna wekelijks een nieuwe container. Het gehamer hield niet op. De serre en de berging werden afgebroken  met grof geweld waardoor de buurt dacht dat er een vliegtuig was neergekomen. De halve straat en onze oprit was bezaaid met metselstenen, isolatieplaten en containers. Het werd elke dag drukker in de straat omdat er constant auto’s stopten die vroegen of ze wat mee mochten nemen van het hout, ijzer of dingen zoals kozijnen en deuren die overal rond slingerden.

DSCN3201.JPG

Dit was nog een opgeruimde dag voor onze voortuin en oprit. Op deze foto kun je ook zien dat we ook diverse kozijnen hebben vergroot.

De dagen van Richard zagen er redelijk standaard uit. Door de week startte hij om 7.00 uur bij de baas, plaatste wat airco’s of cv ketels, schoof rond 17.00 uur aan tafel, duwde het eten naar binnen en ging een deurtje verder. Om daar verder te ploeteren eventueel met vrienden en familie die zo lief waren om te helpen. Rond 23.00 uur kwam hij weer een deurtje terug…douchte zich en dook in bed. Op zaterdag zag het programma er iets anders uit. Hij startte rond 8.00 uur, stopte rond  18.00 uur, ging naar repetities, optredens, feestjes en plaatopnames. Op zondag deed hij moeite om een beetje bij te komen, maar al snel kwam hij erachter dat op zondag ook wat uurtjes besteedt moesten worden aan de verbouwing.

20160910_095324

Een makkelijk klusje voor Richard. Het water geven van de woonkamer 😉

Maar Richard kan niet echt alles. We lieten een metselaar en voeger komen voor de aanbouw en diverse muren binnen. Besteedde een groot gedeelte van het budget voor een goede stukadoor en lieten door een bedrijf een gevlinderde betonvloer in de keuken plaatsen.  De keuken en de kozijnen werden geplaatst door de leverancier. De rest rustte toch echt op de schouders van Richard en iedereen die wilde en kon helpen. De stalen balken werden gemaakt en geplaatst door een vriend met een staalbedrijf. Het dak werd gedaan door een goede vriend die dakdekker is en zijn zonen. Heel veel kleine klusjes werden gedaan door mijn schoonvader en Richards oom van 80 jaar(?).  Handige vrienden kwamen gewoon langs en hielpen waar ze konden. Soms stonden er vrienden aan de deur met de simpele vraag of ze gewoon iets konden doen.

IMG_20160928_190409

Uiteindelijk ging dit helemaal mis. Richard verwijderde de balken die hij met een gat door de bovenverdieping had gestoken te vroeg….met als gevolg dat de gevel als een kaartenhuis in elkaar zakte in 10 seconden.

Maar ik zie jullie denken; Wat deed Eef nu eigenlijk?

werkschoenen_instapper_safety_jogger_x0600_s3

In ieder geval hele lelijke schoenen kopen!

Deel 1 lezen:Het gras is groener bij de buren…

 

Het gras is groener bij de buren… (deel 1)

Een leuke uitspraak. Vooral voor mijn man Richard gold dit. En nee hij ging er niet met de buurvrouw vandoor. Hij bedoelde het huis van de buren. Toen ik 11 jaar geleden met mijn kids introk bij hem deden we een grote verbouwing om van de kleine tussenwoning een geschikte woning voor ons 4-en te maken. Elk jaar veranderde we wel iets aan het huis. Tussendoor veranderde ik constant het interieur. En bij elke verbouwing of vernieuwing zei hij:”Eef we moeten eigenlijk het huis van de buren kopen.”

Luciastraat56Tuin1

Het eerste wat gebouwd werd toen ik en de kinderen erbij kwam was een grote berging en een mooie overkapping

Naar mijn idee onzin. Oké een garage met zolder en een grotere tuin is fijn, maar ik wilde echt niet hetzelfde huis. Begin 2016 twijfelden we of we de badkamer wilden verbouwen en met wat rekenwerk was het duidelijk: Verhuizen was goedkoper. (De rente staat laag+wij hadden hoge rente voor nog 7 jaar+de huizenprijzen waren  laag=groter huis voor minder kosten). Maar Richard trok er niet aan en dus verfde ik de woonkamer voor de zoveelste keer in een andere kleur en bestelde ik nieuwe eetkamerstoelen.

Luciastraat56Woonkmr5

Onze nieuwe stoelen hebben nog even in het oude huis mogen staan.

Op Koningsdag 2016 kwam Richard thuis, een beetje in shock. De buren gingen verhuizen en vroegen zich af of hij het nog wilde kopen. We keken elkaar aan. Rekenden snel. De aanschaf prijs was erg laag, ook omdat het ons gegund was door de buren maar alles…en dan ook echt alles moest gedaan worden. Van dak tot elektriciteit, van verwarming tot tuin. Wilden we dat en konden we het?

Ik zei nee. Wat moest ik met hetzelfde huis en ik had het hier net weer verandert. Onze dochter verbrak ons gesprek en zei: “Nu wordt ik niet goed. Richard zeurt al jaren over het huis van de buren en jij klaagt over ruimte en een hobbyruimte voor jezelf en nu wordt het jullie in de schoot geworpen en zeggen jullie nee?”                                            Tsja daar had ze een punt. We vroegen 6 weken bedenktijd aan de buren. Om uit te zoeken wat er gedaan moest worden en of het financieel mogelijk was om alles binnen een bepaalde tijd gedaan te krijgen en of we ons huis wel verkocht kregen aangezien we in het staartje van de crisis zaten.

2016-06-24 18.14.55.png

In 2012 veranderden we de hele aanbouw en plaatsten we een nieuwe keuken.

De eerste hobbel was het huis goed bekijken en ik wilde weten wat Richard zag in het huis. Samen met de buren liepen we door het huis en door al het enthousiasme van Richard kregen de buren een hartverzakking. Hij gooide in zijn verhaal complete gevels neer, brak bijna elke muur in het huis af en verplaatste die, plaatste werkeilanden en technische ruimtes en bouwde een gigantische aanbouw. Toen ik vroeg wie dat allemaal moest doen was het antwoord snel klaar:”Ik! En hulp van onze vrienden. Dat gaat lukken. Jij mag alles uitzoeken en budgetteren.”

En dus kwam de makelaar, de taxateur en het financieel mannetje. Berekende ik globaal wat er moest gebeuren en wat dit ging kosten. Maakte ik excel bestanden en droomde ik van een heel nieuw interieur. De hypotheekverstrekker was niet erg toeschietelijk. Verbouwingskosten zijn lastig te financieren omdat ze ervan uit gaan dat de verbouwingskosten maar 70% meerwaarde oplevert voor het huis en wij stelde dat het in ons geval minstens 100%  was. Dat geloofden ze niet en eisten van alles. Met als grootste eis dat we eerst ons huis moesten verkopen en we maar een korte tijd hadden voor de verbouwing omdat dubbele lasten al helemaal een no go waren.

En dus deelde ik de link van de makelaar op facebook: Huis te koop…..

Luciastraat56Front

Te koop: instapklare verrassende tussenwoning in het prachtige….